Het ‘Rode Centrum van Australië’, met die term word je overal om de oren geslagen in de brochures. De waarheid is dat heel Australië koperkleurig is, op een groene rand langs de kust na. Een rand die soms slechts een paar tientallen kilometer breed is. Met het Rode Centrum bedoelen reisgidsen voornamelijk Alice Springs en de omliggende attracties, pal in het midden van het land.
Ben je lekker aan het zwemmen in een zogezegd “veilig” meer; glijdt er op een paar meter van je toch wel een krokodil het water in! Dus ik kalmeer mezelf met de gedachte dat ik weet hoe zo’n dier te doden (hoera voorbereiding)… Tot ik besef dat mijn mes vrolijk droog op de oever ligt. Zover voor voorbereiding…
Mijn nieuwjaar(savond): Het beste oudejaarsvuurwerk ter wereld over de haven/opera/Harbour Bridge van Sydney. Vieren op het strand en uitkijken over de kliffen alvorens in het water te duiken. Met de motor over de wereldberoemde Harbour Bridge scheuren met mijn lange jas open wapperend achter me en de Brandenburgse concerten van Bach knallend in mijn oren. Juist ja, exact zoals die passage uit Anne Rice’s “Mijn naam is Lestat”, al is dat
Dubai was heel bevreemdend, maar aangenaam. Ik ben op sleeptouw genomen door een jonge, Jordaanse stewardess, heb genoten van JBR Beach en was best onder de indruk van de Burj Dubai. Intussen veilig in Sydney. Het is hier mooi, warm en gelukkig nog niet te nat. Straks vuurwerk over het water. Iedereen een vroeg gelukkig 2012 en een laat prettig kerstfeest!
Mijn eerste stapjes op Aziatische bodem zijn gezet. Een checklist van wat daarbij hoort: Rusland (en meer bepaald Moskou): check Japan (en meer bepaald Tokyo): check De prachtige natuur buiten Tokyo: check Geisha-achtige verwennerij in echte onsen in een echte ryokan: check Kus van een mooie Japanse vrouw: check Onnozel doen in een purikura: check
Terwijl in mijn koptelefoon de violen van Brahms net bombastisch aanzwellen, breekt de zon los boven Siberië. Het vliegtuig sluimert nog, met een enkeling als stille getuige van dit wonderbaarlijke schouwspel. Een korte, persoonlijke blogpost, terwijl ik -uitermate toepasselijk- vlieg naar het land van de Rijzende Zon.
“Kadhafi dead, now!”, zijn de eerste woorden van taxichauffeur Mahmoud Brahim als hij het portier opent. Het gewoonlijke onderhandelen over de prijs is er deze keer niet bij, Mahmoud heeft enkel oor voor de radio. “Echt waar, op dit moment…”. Hij glijdt met zijn vinger over zijn keel en wijst opgewonden naar de primitieve autoradio waar krakend Egyptisch nieuws uit galmt.
Wie aan Egypte denkt, denkt aan zonnige stranden, majestueuze piramiden en prachtige koraalriffen. Ik heb mogen proeven van de echte, rauwe kant van zijn hoofdstad. Ooit stond Egypte synoniem voor het toppunt van de beschaving, cultuur, sofisticatie en macht. How the mighty have fallen.
Als ik bij de landing door het raampje van het vliegtuig kijk, zie ik niet meteen wat ik zou verwachten van Finland. Geen zanderige landingsbaan te midden van de woeste bossen, maar een enorme, modern uitziende stad. Dat is in feite niet verwonderlijk, aangezien Oulu dé hightech -stad van Finland is.
