Nog 5 keer slapen en dan is het zover: het eerste mensenrechtenfestival op Belgische bodem! Amnesty International organiseert ALL RIGHTS!, een dag vol boeiende discussies en voorstellen om de toekomst te verbeteren. Kom je ook? https://www.amnesty-international.be/all-rights
Ongelooflijk nieuws: ik mag beginnen bij Amnesty International Vlaanderen! Op deze site post ik vooral reisartikels en reisfoto’s, maar in mijn werk voor de Raad van Europa heb ik me gespecialiseerd in mensenrechten en gendergelijkheid, dus deze job is een droom die in vervulling gaat!
Roemenië heeft vele gezichten: de spookachtige wouden van Transsylvanië, de ruige bergtoppen van de Karpaten, de blauwe Donau die door het landschap slingert, de stranden bij de Zwarte Zee… Een land om stukje bij beetje te ontdekken door de kunststeden te bezoeken, je aan het lokale levensritme aan te passen en de Roemenen te leren kennen.
Het heeft heel lang geduurd, maar ik mag eindelijk beginnen met het afbouwen van mijn medicatie. Ik voel me al een stuk beter en heb meer energie. Een hele tijd terug heb ik een reis cadeau gekregen, die ga ik nu eindelijk maken en de foto’s post ik hier! Edit: alvast een voorproefje 😉
De ochtendzon strijkt met brede penseelstreken een gouden licht over slaperige buitenwijken van Alice Springs. Op de achtergrond hullen de bejaarde bergen van de MacDonnel Ranges zich langzaam in een nevel van transparante zijde. Een smeulende, geasfalteerde baan leidt recht de wildernis in. Mijn bestemming van vandaag is Ayers Rock, ongeveer vijfhonderd kilometer ten westen van Alice Springs.
Doorgaans heb ik weinig tijd om mijn site te updaten terwijl ik aan een opdracht werk, maar ik lig dan ook ziek in bed in het hotel. Zo geweldig als ik me voelde na de week bij StampMedia, zo slecht voel ik me nu. Na een hele week rusten, vraagt deze opdracht nog teveel van me. Het lukt gewoon niet. Het ergste vind ik nog het gevoel dat ik mijn team in de steek laat. Ik ben hier als coördinator … →
Euforie alom! Eindelijk weer in het werkveld, of toch een beetje. Net een week meegewerkt aan het nieuwe PID-magazine van StampMedia met de supersympathieke Laila Ben Allal, een journaliste van de VRT en CNN. Ze zei dat ik “goud in mijn pollekes” heb, een prachtig compliment dat echt deugd doet na zo lang niet te kunnen werken. Ik mis het schrijven. Lees de PIDMAG hier
In de Sudanese regio Darfur leven tienduizenden ontheemden in donkere groten, afgesneden van alle hulp. Klaas van Dijken wist als eerste journalist in jaren het gebied binnen te komen en zag de vreselijke gevolgen van de wrede militaire campagne van het islamitische regime van Omar Al-Bashir tegen de etnisch Afrikaanse bevolking. “Wij zijn maar arme burgers die hard werken op het land. Wat hebben wij de overheid misdaan?”
Slecht nieuws vandaag. Op doktersadvies moet ik voor een aanzienlijke tijd op ziekteverlof. Ik ga hier niet over uitbreiden, maar werk eraan om zo snel mogelijk weer beter te worden.
The report about deaths of conflict reporters in 2014 is in and the results aren’t pretty: Report: international journalists killed at high rate in 2014
