Please allow me to introduce myself…
Journalist. Fotograaf. Ontwerper. Globetrotter. Mensenrechtenactivist. Avonturier. Taalnazi. Wervelwind. Zoeker van schoonheid in de vreemdste dingen. Onverbeterlijke wisselaar van haarkleur.
Mijn naam is Leen Izabelle Devulder, maar de meesten kennen me als Izabelle of Izzy.
Ik ben geboren in het Venetië van het Noorden en heb na mijn afstuderen mijn vleugels uitgeslagen naar Gent, met tussenstops in Antwerpen, Londen, Lissabon, New York en Australië. In mijn hart zal ik altijd een Bruggeling blijven, maar de wereld is te groot. Zodra ik mijn diploma journalistiek op zak had (2011), ben ik beginnen rondreizen. Dat eerste sabbatjaar heeft me gelanceerd als reisreporter en –fotograaf. Door mijn reizen bleek ik ook geknipt om te werken voor de Raad van Europa en heel ons continent af te schuimen als verslaggever, fotograaf, onderzoeker, interviewer en begeleider van slachtoffers van oorlogsgeweld.
Zelfportret in een verweerde spiegel in Murano, Venetië
Doorheen de jaren heb ik geweldige kansen gekregen als adviseur, eindredacteur en coördinator voor European Youth Press en de Raad van Europa. StampMedia heeft me het vertrouwen gegeven om me de jongste hoofdredacteur van België te maken, toen ik nog maar 25 was. Werk waarin ik mijn organisatorisch en leidinggevend talent ten volle kon benutten, maar tegelijk bleef ik bezig met het strijden voor de rechten van onderdrukte groepen die ik vooral als journalist ontmoet heb.
Aanwezig kunnen zijn in Egypte tijdens de Arabische revolutie bijvoorbeeld, heeft me echt geraakt. De elektriciteit in de lucht, de tastbare hoop van demonstranten en het creatieve gebruik van digitale technologie om seksueel geweld tegen te gaan door de lokale vrouwen waren inspirerend. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle ervaringen die ik heb opgedaan en de mogelijkheden om andere mensen hun leven te helpen verbeteren. Moeite die ook beloond werd, toen ik in 2018 bericht kreeg dat een van mijn projecten, het geweldige Civil March for Aleppo in samenwerking met de eeuwig optimistische Anna Alboth, zelfs genomineerd was voor de Nobelprijs van de Vrede. Wat een motivatie om verder te gaan in deze richting! Ik was me net aan het specialiseren om oorlogsverslaggever te worden toen ik geveld werd door ziekte. Wat de tijd zal brengen, weet niemand. Intussen probeer ik deze site wat bij te houden en mijn immense database aan foto’s bij te werken. Zo wil ik je meenemen op een reis rond de wereld, vertellen wat ik meegemaakt heb, tonen wat ik gezien heb.
Kom en bekijk de wereld door mijn ogen.
