“Kadhafi dead, now!”, zijn de eerste woorden van taxichauffeur Mahmoud Brahim als hij het portier opent. Het gewoonlijke onderhandelen over de prijs is er deze keer niet bij, Mahmoud heeft enkel oor voor de radio. “Echt waar, op dit moment…”. Hij glijdt met zijn vinger over zijn keel en wijst opgewonden naar de primitieve autoradio waar krakend Egyptisch nieuws uit galmt.
De hele verdere rit vertelt Mahmoud honderduit over hoe blij hij is met het nieuws, en hoe het lot van de Libische dictator ook voor Egypte een lichtpuntje is. “Onze volgende president zal zeker goed zijn, dat weet ik, want in heel Arabië hebben de mensen gezegd: het is welletjes geweest. Kadhafi, Mubarak,… Het waren allemaal slechte dictators en nu worden ze stuk voor stuk gestraft. Dat geeft hoop.”
Centrum in beweging
In de straten van Caïro is die hoop duidelijk zichtbaar. Libische vlaggen wapperen uit voorbij scheurende wagens alsof het WK voetbal in de stad is. Wegen worden versperd door spontane demonstraties. Groepen Egyptenaren vieren feest met vlaggen en borden en vooral veel gejoel. De bevolking die jarenlang heeft moeten zwijgen, schreeuwt nu haar longen uit.
Op het Tahrirplein, waar de Egyptische revolutie begonnen is, troepen Arabieren van alle origine en leeftijden samen. Sinds de revolutie zijn er elke vrijdag festiviteiten op het plein, maar deze week begint de vrijdag extra vroeg, ook voor wie niet van Libanese afkomst is: “Kadhafi’s dood is heel belangrijk voor ons. Pas eens een tiran echt weg is, kan het volk weer opgelucht ademhalen”, weet Gergeis, die vijfentwintig jaar onder het regime van Mubarak geleefd heeft.
“Kadhafi piew”
Ver buiten het centrum van Caïro, in de dichtbevolkte, arme wijken, wordt het lichaam van Kadhafi getoond op een klein televisiescherm voor een buurtcafeetje. Een handjevol mensen kijkt toe terwijl Al Jazeera bevestigt hoe de dictator om het leven kwam. “Kadhafi piew”, toont Rachim, die alleen maar Arabisch spreekt, maar erop staat dat ik meekijk naar het nieuws. Hij zet zijn vingers als een pistool tegen zijn hoofd en knikt ernstig. Vervolgens krullen zijn lippen in een brede lach en steekt hij een duim omhoog.
Ik blijf nog een tijdje kijken naar het nieuws en de reacties om me heen. De doorsnee Egyptenaar lijkt minder onder de indruk te zijn van het hele gebeuren dan de demonstranten die ik in het centrum zag. Sommige voorbijgangers stoppen om meer te horen over het lot van Kadhafi. Minstens evenveel lopen gewoon verder. Een paar oude Egyptenaren spelen onverstoorbaar een spelletje backgammon. Twee goede vrienden lurken aan hun waterpijp. Het leven gaat verder.