Wie aan Egypte denkt, denkt aan zonnige stranden, majestueuze piramiden en prachtige koraalriffen. Ik heb mogen proeven van de echte, rauwe kant van zijn hoofdstad. Ooit stond Egypte synoniem voor het toppunt van de beschaving, cultuur, sofisticatie en macht. How the mighty have fallen.

Caïro anno 2011 is een nauwelijks veredelde poel des verderfs. Een etterende zweer op de reputatie van Egypte, liefdevol omzwachteld door een handjevol semimoderne moslims. Het doet me pijn dit te moeten zeggen, maar de stad aan de voet van de machtige piramiden van Gizeh valt slechts te omschrijven als walgelijk.

Je hebt verontreinigd, je hebt vervuild, je hebt smerig en dan heb je Caïro. Waar de maan nauwelijks zichtbaar is, het stof je longen en ogen vult van zodra je buiten komt, en de stank zelfs in de properste buurten niet te harden is. De inwoners van Gotham City zouden zich hier nog niet willen wagen.

En toch, toch blijft Caïro groeien in een ijltempo. Tweeduizend Egyptenaren per dag verhuizen van het platteland naar hun hoofdstad. Caïro is dan ook de tweede grootste stad ter wereld, na New York. Mijn taxichauffeur gelooft zijn oren niet als ik hem vertel hoe klein België is: “Ten million people live in your whole country? Me, my street is ten million!”