Terwijl in mijn koptelefoon de violen van Brahms net bombastisch aanzwellen, breekt de zon los boven Siberië. Het vliegtuig sluimert nog, met een enkeling als stille getuige van dit wonderbaarlijke schouwspel.
Een korte, persoonlijke blogpost, terwijl ik -uitermate toepasselijk- vlieg naar het land van de Rijzende Zon.

De één zijn dood is de ander zijn brood. Met die populaire, ietwat lugubere uitdrukking in mijn achterhoofd heb ik een spotgoedkope vlucht naar het land van de rijzende zon geboekt, in de nasleep van de tsunami van maart 2011 en de bijna-ramp in Fukushima.

Wat een heerlijk woord overigens: bijna-ramp, en compleet nutteloos ook. Heerlijke, nutteloze zaken zijn altijd leuker dan heerlijke, nuttige. Dit geheel terzijde.

Na enkele maanden aftellen, rondreizen, afwachten of er toch geen bizarre mutaties met drie spleetogen opduiken, en me laten opjutten door een bevriende Japanoloog, is het dan zover. Ik kan mijn derde continent van mijn lijstje schrappen.

Bye bye bioritme

Na een niet onbewogen, korte tussenstop in Moskou (waarover later meer), vlieg ik verder naar het land van de Rijzende Zon. Of in dit geval: de wel erg snel rijzende zon. Veertien uur tegen de zon in vliegen betekent namelijk een ontzettend korte dag en een nog kortere nacht.

Voordeel: ik mag getuige zijn van een wonderlijk mooie zonsopgang over Siberië, terwijl in mijn koptelefoon de violen net bombastisch aanzwellen. My life is a movie.

Japanse zonsopgang vanuit het vliegtuig

Nadeel: tegen zo’n vliegschema is zelfs mijn superadaptieve bioritme niet opgewassen en wanneer het monsterlijk grote vliegtuig –mijn eerste, yay!- eindelijk landt in Narita, ben ik bekaf.

Maar wie heeft tijd om moe te zijn in een wonderlijk land als Japan? Ik fris me op in de hypermoderne toiletten/badkamer van de luchthaven en spring op de eerste trein die ik vinden kan. Shinjuku, here I come!