Ik heb mijn tweede thuis gevonden. Verscholen op de stenen trappen onder de befaamde kettingbrug die Buda verbindt met Pest, neem ik mijn pen in de hand. De trap loopt helemaal tot in de Donau en diep in de schaduwen, vlak boven de rotsen en het zand, zit yours truly te genieten.

Het is hier prachtig. Geen geweldige zin om een journalistiek item, of zelfs een blog mee te beginnen, maar vanavond pen ik enkel mijn indrukken neer. Tegen de horizon zie ik de heuvels van Buda scherp afgetekend. Ergens in die immense duisternis liggen kastelen en kerken van weleer verborgen. Reeds bezocht, dat spreekt voor zich.

De feeërieke verlichting is al een uur of zo uit, maar gewone straatlantaarns en de occasionele auto verraden de eeuwenoude en aanhoudende aanwezigheid van mensen in de bergen. De reflectie van die verdwaalde lichtjes danst over de rivier en wordt weggedragen door lichte golfjes die stranden onder mijn voeten.

Nog niet naar huis

De geur van de typisch Hongaarse patisserie (die hier altijd in de lucht lijkt te hangen) vermengt zich met mijn eigen lichaamsgeur, die zich subtiel maar beslist een weg baant door mijn “beschermende laag” parfum. Het is nooit een goed teken als je jezelf kunt ruiken. Een drukke, verhitte nazomerdag mag dan wel een excuus heten, in een stad met 15 openbare thermen zou iedereen dagelijks moeten gaan baden.

Ik zou normaal vandaag naar huis gaan, maar het is hier te leuk, ik voel me te goed. Zeker tijdens nachten als deze. De maan is vol van verwachting en het duister dekt de stad toe. In mijn koptelefoon zingt de rauwe stem van Mark Lanegan alleen voor mij en polijst de ruwe kantjes van mijn gedachten, terwijl de ondertonen van zijn midnight blues wegsterven in de nacht.

Terugblikken

Het water onder me krult rond de rotsen, likt gulzig aan de openingen in de stenen en probeert de trappen te beklimmen, om er klotsend weer van te slaan. Het kalmeert me. Alsof het koele water mij vanbinnen verwarmt. Vanavond is de Donau een zwarte, bijna vlakke spiegel, vol dansende lichtjes. Een schouwspel voor mij alleen. De zachte stroming voert mijn herinneringen met zich mee.